Dag 16: Op kantoor in de bench

Omdat zijn verlatingsangst nu duidelijker wordt, gaan we volle bak aan de training. Gelukkig laat Zuko zien dat hij bereid is om te leren. Hij komt aan in gewicht, zijn energie is stabieler en hij kan beter zijn rust pakken. Zelfs op kantoor begint hij meer ontspanning te vinden, iets wat in het begin nog zo ondenkbaar leek.

Maar verlatingsangst is moeilijk. Het vraagt tijd, geduld en heel veel herhaling. En eerlijk is eerlijk: in mijn eentje is het niet te doen om nooit weg te kunnen, hoe graag ik hem ook alles wil geven wat hij nodig heeft. Niemand wordt blij van een huis vol plas (gelukkig geen poep meer), en ook Zuko niet.

Daarom halen we de bench erbij. Niet als straf, maar als hulpmiddel. Zijn eigen veilige plek, een minikamertje waar hij mag landen, ademen, leren dat alleen zijn niet eng is. We zetten hem overal waar het kan in: thuis, op kantoor, in kleine stapjes, altijd met rust en duidelijkheid. Vandaag koos hij een paar keer de bench met zijn mandje. En het deurtje ging zelfs even dicht met een botje erbij ging dit best aardig. Maar het is pas een heel klein begin.