Dag 62: Een moeilijk besluit

Dit is een moeilijk stuk om te schrijven.

Afgelopen woensdag kreeg Zuko plotseling een acute, enorme zwelling aan zijn onderpoot, met als gevolg een grote blaar. Hij kon niet meer lopen. Uiteindelijk knapte de blaar, maar de pijn was duidelijk zichtbaar. Zuko stond op dat moment al op antibiotica. Ik heb direct geschakeld met de dierenarts, dit was niet goed. De vraag die meteen op tafel kwam: moeten we overstappen op prednison?

Waarom deze reactie is ontstaan, is niet volledig duidelijk. Hij droeg een schoentje, dat ik meteen heb uitgetrokken. We liepen al zeer beperkt vanwege het weer, altijd beschermd, en hij staat al langere tijd op een ultra-hypoallergeen dieet op basis van insecteneiwit en wordt gewassen. Toch gebeurde dit. Wat wel duidelijk is: alles wat gemanaged kón worden, ís gemanaged. En ondanks dat blijft hij ernstige problemen ontwikkelen aan zijn poten.

Zuko’s voorpoten en tenen staan scheef, zijn voetzooltjes zijn dun en kwetsbaar. Sinds zijn aankomst ben ik al intensief bezig geweest met het onderhouden en beschermen van zijn pootjes. In de kerstvakantie ontstonden na een wandeling de eerste pusgevulde blaasjes bovenop zijn tenen. In de afgelopen drie weken kwamen daar meerdere zwellingen, blaren en irritaties tussen zijn tenen bij.

Zuko krijgt nu prednison en antibiotica en er is uitgebreid overleg geweest met de dierenarts. De diagnose: ernstige pododermatitis, met als gevolg heftige ontstekingen van de voetzolen en tussen de tenen. De gesprekken gingen over alles:
Wat kunnen we doen? Wat werkt wel? Wat niet? Komt dit terug? Wat zijn de verwachtingen?

De antwoorden en conclusies die daaruit voortkwamen, boden geen fijn perspectief. En dat is de realiteit. Dit is een complex probleem, moeilijk te managen, zelfs met goede professionele zorg. In combinatie met alles wat Zuko al meedraagt, zijn extreme verlatingsangst, zijn verouderd lichaam, de medicatie, de speciale voeding, de wassingen en supplementen, moeten we eerlijk zijn.

We hebben hem alles gegeven: tijd, rust, zorg, aandacht en hebben gezocht naar die ene speld in de hooiberg. Maar nu komen we op een punt waarop we zijn welzijn in de toekomst niet meer kunnen garanderen. En dát is wel waar we voor staan.

Zuko heeft al zoveel meegemaakt. We willen hem beschermen tegen verder, onnodig leed. Dat is ook onze taak.

Daarom hebben we vandaag, samen met het hele team, besloten om Zuko in te laten slapen. Een beslissing die ongelooflijk zwaar is, maar die met rust en vrede is genomen, niet alleen door mij, maar door iedereen die bij hem betrokken is geweest.

Om nog samen te kunnen zijn, om hem te omringen met liefde, knuffels en fijne momenten en dit te laten bezinken voor iedereen, hebben we besloten dit na het weekend te laten plaatsvinden.

Voor Zuko.
Uit liefde.
Uit verantwoordelijkheid.

En nog een afsluitende bericht van dit dagboek:
Als verzorger van Zuko wil ik iedereen ontzettend bedanken voor het medeleven, de betrokkenheid en het volgen van zijn dagboek. Het was bijzonder om te zien hoeveel mensen dieren een warm hart toedragen. De vele reacties, berichten en woorden van steun — soms zelfs spontaan op straat of in het asiel — hebben mij diep geraakt. Het voelde gedragen, verbonden en oprecht.

Daarnaast wil ik, vanuit mijn rol als beheerder van het asiel, graag iets toelichten. Op het moment dat Zuko bij ons binnenkwam, wisten we niet wat er zou gaan gebeuren. Ik herinner me het nog goed: het was een zaterdagavond, ik zat op de bank toen ik werd gebeld en een filmpje doorgestuurd kreeg. Zuko was meer dood dan levend. Mijn reactie was direct: neem hem mee en ga naar de dierenarts.

Ik kreeg de dierenarts aan de telefoon en stelde één simpele, maar allesbepalende vraag: hoe is hij eraan toe, wat is zijn toestand? Ondanks dat zijn staat zeer zorgelijk was, zag de dierenarts op dat moment geen reden om hem direct in te laten slapen. Tijd, de juiste zorg en aandacht zouden ons meer gaan vertellen. We wisten niet hoelang het zou duren en zelfs niet of hij de eerste fase überhaupt zou doorkomen.

Dit geldt voor meer dieren die wij ontvangen. Vanaf dag één analyseren we dieren objectief, hoe moeilijk dat soms ook is. Kwaliteit van leven staat daarbij altijd centraal. We werken met raamwerken die zijn ontwikkeld op basis van wetenschappelijk onderzoek en die wereldwijd in asielen worden gebruikt. Ook wij maken hier gebruik van. In deze kaders worden veel factoren meegenomen en zorgvuldig tegen elkaar afgewogen: lichamelijk, mentaal en emotioneel. En daarnaast dient haalbare plaatsbaarheid meegenomen te worden.

Zuko heeft ons veel geleerd. Over zorg, over grenzen, over hoop en over verantwoordelijkheid. En hoewel het einde verdrietig is, kijk ik met trots en dankbaarheid terug op het traject dat we samen met hem, en met jullie, hebben mogen afleggen.

Dank jullie wel, voor het meeleven, het vertrouwen en het delen van dit verhaal.