Dag 32: Training thuis

Thuis zijn we volop bezig met trainingssessies. Zuko staat sinds kort op gedragsmedicatie, in de hoop dat het hem nét wat extra rust gaat geven. De spiegel is nog niet volledig opgebouwd, maar misschien zien we thuis al een eerste voorzichtig effect.

Vandaag kon hij zichzelf verrassend goed vermaken met een botje, een heel uur lang. In die tijd kon ik mooi de was opvouwen boven, een beetje opruimen en andere dingen doen, allemaal buiten zijn zicht. Hij deed dat echt heel goed. Af en toe zag ik zijn hoofd even omhoog komen op de camera, alsof hij wilde checken waar ik was, maar daarna ging hij weer vrolijk verder met zijn botje. Precies wat we willen: korte momenten van zelfstandig kunnen zijn zonder stress. En ik kwam altijd weer terug.

Ook in de avond, bij bedtijd, liep hij opeens zelf terug de woonkamer in. Helemaal alleen, richting de bank. En vaker op de dag doet hij nu kleine dingetjes waarbij hij even bij me weggaat of op zijn dekentje blijft liggen terwijl ik naar boven loop. Het zijn subtiele signalen, maar ze vertellen veel. Hij durft een beetje meer, vertrouwt een beetje meer, kan een beetje meer.

Natuurlijk zijn we er nog lang niet. Het verschil tussen nu en waar we uiteindelijk willen zijn, is nog groot. Maar deze kleine stappen vooruit? Die zijn goud waard. Zuko ontwikkelt zich, rustig, aarzelend, maar zichtbaar. En dat is prachtig om te zien.