Dag 30: Huilen op kantoor

Op kantoor begint Zuko het steeds lastiger te vinden dat ik soms echt even iets anders moet doen. Waar hij in het begin nog best goed alleen kon zijn op mijn kantoor, soms wel een half uur, gaat dat nu echt een stuk minder. Zelfs wanneer er collega’s in de buurt zijn, vindt hij het helemaal niets als ik weg ben. Zijn hyperfocus op mij is dan duidelijk merkbaar: zijn ogen, zijn houding, alles blijft gericht op waar ik ben en of ik terugkom.
Vandaag werd dat extra zichtbaar. Een collega filmde hem even terwijl hij rustig in zijn mandje lag. Op het eerste gezicht leek hij kalm… tot je hoorde dat hij toch zachtjes begon te huilen. Toen hij doorhad dat hij gefilmd werd, keek hij zelfs een beetje betrapt. Alsof hij wilde zeggen: Ik probeer het wel hoor, maar ik vind het gewoon moeilijk.
Dit stuk blijft dus echt een uitdaging voor hem. De combinatie van een nieuwe omgeving, prikkels en het missen van mijn aanwezigheid is soms gewoon te veel. Terwijl hij in de kennel nog steeds heel goed functioneert, daar valt hij terug op vertrouwde gewoontes, duidelijke structuren en minder variatie in prikkels.
Het laat opnieuw zien hoe complex verlatingsangst is. En hoe belangrijk het blijft om de kleine stapjes te blijven volgen, precies in zijn tempo.